„Wkrótce atoli urodziwa Barberina miała tak zbulwersować dwór berliński, że aż zadrżał w posadach.
Prawą ręką króla od 1747 roku był wielki kanclerz Samuel Freiherr von Cocceji. zarządzający wcześniej ministerstwem sprawiedliwości, utalentowany reformator i precyzyjny administrator. Fryderyk II wyjątkowo go cenił, dopuszczając nawet do pewnej konfidencji. I oto syn wielkiego kanclerza nagle rozmiłował się płomiennie w Barbcrinie i... potajemnie ją zaślubił. Wkrótce związek ten został ujawniony, zaś dumnego ojca ledwo odratowano tak uderzyła mu do głowy niedobra krew.
Poruszył zatem niebo i ziemię, by unieważnić kompromitujące małżeństwo i oderwać syna od pazernej i sprytnej tancereczki. pozostającej nadal w dwuznacznej sytuacji z pruskim monarchą. Jakże mógł postąpić inaczej, skoro syn. w którym pokładał najszczytniejsze nadzieje, tym nieodpowiedzialnym krokiem przekreślał całą swą przyszłą karierę.
Do swych intryg Cocceji wciągnął także Fryderyka II. który zaczął w listach do otoczenia wyrażać się o Barberinic nader obraźliwie. Padały takie sformułowania, jak „uwodzicielska kreatura" (do grafa von Haake), „tak zwana prostytucja", a nawet i gorse. Kanclerz z kolei domagał się ekstradycji tej „osóbki", ale uzyskał na razie ..cachet volant" pruska forma francuskich ..lettres de cachet" dla swego syna, którego umieszczono pod surowym nadzorem wojskowym na zamku Atlandsberg. A przecież był on już wówczas tajnym radcą i nic podlegał rodzicielskiej władzy.“(7)