„tyczny, a może nawet zbrojny, przynajmniej z dworem pruskim. Zapewne dworowi rosyjskiemu nie brakowało ówcześnie sił, aby wspólnie z Rzecząpospolitą doprowadzić przemocą do realizacji planu powołania w, ks. Konstantego na następstwo tronu po Stanisławie Auguście, nie oglądając się na sprzeciwy Berlina czy Wiednia. Tylko ze konllikt taki w opinii decydujących kół dworskich Petersburga był bardzo ryzykowny, trudno było więc liczyć na determinację Katarzyny osiągnięcia sugerowanego jej celu za wszelką cenę.
Można dlatego sądzić, że proponując imperatorowej trwały sojusz polskorosyjski i traktatowe zabezpieczenie interesów rosyjskich na obszarze Rzeczypospolitej, łatwiej stosunkowo byłoby uzyskać jej zgodę na następstwo tronu polskiego w rodzinie Poniatowskich. Ze koncepcja taka w roku 1792 w ogóle nie powstała, tłumaczyć to można przede wszystkim jednostronnym zapatrzeniem króla i jego doradców w rewelacyjny — jak im się wydawało — pomysł, w którym dostrzegano jedynie aspekt dla dworu rosyjskiego atrakcyjny, zupełnie pomijano zaś kłopotliwy. Zapatrzeniu takiemu sprzyjało poza tym przekonanie Stanisława Augusta, iż wszelkie propozycje polskie wobec imperatorowej muszą dowodzić gotowości Rzeczypospolitej do jak najdalej idących i jak najbardziej spektakularnych ustępstw politycznych — a za takie uchodzić mogła przede wszystkim propozycja następstwa tronu dla w. ks. Konstantego.“(9)