„Harris nie objawiał śladów najmniejszego zmęczenia, widocznie był przyzwyczajony do długich leśnych marszów. Dick zauważył tylko, że w miarę zbliżania się do hacjendy zamykał się coraz bardziej w sobie i wydawał się zaprzątnięty jakimiś tajemniczymi myślami. Było to co najmniej dziwne i Dick odczuwał coraz większą nieufność w stosunku do Amerykanina. Dlaczego jednak Harris miałby ich zwodzić Dick nie umiał sobie tego wytłumaczyć, ale nie spuszczał oka z przewodnika. Amerykanin zdawał sobie zapewne sprawę z uczuć Dicka i coraz rzadziej prowadził rozmowy ze „swoim młodym przyjacielem".
Mały oddziałek posuwał się wytrwale naprzód. Puszcza przerzedziła się już znacznie, drzewa rosły tylko gdzieniegdzie. Ale czy były to prawdziwe pampasy, o których opowiadał Harris
Przedpołudnie minęło spokojnie i nie zaszło nic, co mogłoby pogłębić niepokój Dicka. Zwrócił jednakże uwagę na dwie rzeczy. Jeżeli nawet były one błahe, chłopiec, pomny na swoje poprzednie domysły, postanowił niczego nie lekceważyć.
A więc przede wszystkim zastanowiło go zachowanie się psa. Dingo, który przez cały czas trwania przeprawy zdawał się tropić jakiś ślad, raptownie, nieomal w oczach, zupełnie się zmienił. Aż dotąd z nosem przy ziemi obwąchiwał trawy i zarośla i albo milczał, albo też poszczekiwał żałośnie i rozpaczliwie. Tego zaś dnia zwierzę zaczęło ujadać głośno, niekiedy wściekle, zupełnie tak samo jak wówczas, gdy Negoro ukazywał się na pokładzie „Wędrowca".“(11)