„Dnia 11 listopada 1918 r. zaistniała zupełnie nowa sytuacja okupanci zostali usunięci, Polacy zaś przystąpili do budowy własnego państwa. Prace podjęto także w resorcie spraw zagranicznych. Nie musiano wszakże zaczynać od punktu zerowego, gdyż w poprzednich miesiącach stworzone zostały określone nawyki pracy i zalążki aparatu.
Niemniej jednak trudności były ogromne. Przede wszystkim wynikały one z braku doświadczenia. W tej sytuacji poszukiwano form stosowanych w Polsce przed rozbiorami, a także sięgano do wzorów zagranicznych. Brano pod uwagę przede wszystkim przykład Francji, ale także doświadczenia austriackie i inne. Starano się przystosowywać je do warunków polskich, unikając wszakże mechanicznego naśladownictwa.
Pierwszym ministrem spraw zagranicznych odrodzonej Polski został Leon Wasilewski, bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego. Praca jego przypadła w krótkim, dwumiesięcznym, lecz ważnym okresie stanowienia państwa. Brak było wówczas jeszcze normalnych stosunków dyplomatycznych z zagranicą, zaś działalność wypadało prowadzić w sytuacji stałego i bliskiego zagrożenia zewnętrznego.
Pracując w bardzo trudnych warunkach Wasilewski zapoczątkował tworzenie aparatu służby zagranicznej. Zzadań bieżących najważniejszym jego osiągnięciem było załatwienie, na drodze dyplomatycznej, ewakuacji Niemców z Ukrainy trasą omijającą ziemie wyzwolonej już Polski. Wasilewski był też sygnatariuszem pierwszych not dyplomatycznych, wysłanych przez państwo polskie za granicę. Pracował bardzo dużo nie szczędząc czasu i wysiłku, jak wspominał, nieraz obradując do późnej nocy w Belwederze.“(4)