„b. Ksiągi prawne i dzieła prawnicze. W Anglii wcześniej niż na kontynencie powstały prywatne kompilacje prawa. Najstarszą z nich jest traktat nieznanego autora z czasów Henryka I, zachowany w urywkach.
U schyłku panowania Henryka II (1177 r.) skarbnik Exchequeru Ryszard FitzNigel napisał Dialogus de scaccario (Dialog
0 Exchequerze) w 2 księgach; w formie dialogu między mistrzem
1 uczniem przedstawił on ustrój Exchequeru (Sądu Skarbowego) i opisał praktykę administracyjnoskarbową. „Dialog" podaje też szereg szczegółów z zakresu prawa karnego oraz położenia klas.
W tym samym mniej więcej czasie lub niewiele później pojawiło się dzieło De legibus et consuetudinibus Angliae tempore Henrici secundi (O prawach i zwyczajach Anglii za czasów Henryka II). Autorstwo tej pracy przypisuje się głównemu justycjariuszowi nazwiskiem Ranulf Glanvilla. Jest to jedno z najstarszych naukowych opracowań prawa. Dzieło to zawiera przede wszystkim szczegółowe przedstawienie postępowania przed sądem królewskim.
Około połowy XIII w. ukazało się najwybitniejsze dzieło prawnicze średniowiecznej Anglii, Henryka Bractona De legibus et consuetudinibus Angliae libri quinque (O prawach i zwyczajach Anglii ksiąg piąć). Bracton był z zawodu sędzią, toteż jego dzieło ma nastawienie wybitnie praktyczne. Operuje on bardzo obfitym materiałem sądowym. Wnika w kazuistykę metodą scholastyczną, ale zarazem sprowadza kazuistykę do pewnych linii zasadniczych. Jest jedynym z angielskich prawników w średnio“(13)